پرندگــــــــــــان مهاجر بهار می میرم

                                به جرم پوچـــی این روزگار می میرم

دلیل حجم حضــورم صدای زندان بود

                               برای شــــــادی مشتی شعار می میرم

نه از تبار قریشم نه آریــــــــــا سیرت

                               ببین ، به یک اجل خنده دار می میرم

تمام لحظهً عمرم  غــــــــم غریبی بود

                               غــــــــروب غربتم از انتظار می میرم

ترانه های سکوت از دو چشم بینا  تر

                              به مرز کــــــوچک این افتخار میمیرم

شروع آخـــــــر عمرم گذشته از آغاز

                              به عشق غربت مرگم دو بار می میرم