دلم گرفته ، اى دوست ! هواى گريه با من‏

گر از قفس گريزم كجا روم ،  كجا ، من؟!

كجا روم ؟! كه راهى به گلشنى ندانم‏

كه ديده بر گشودم به كنج تنگنا ، من‏

من بسته‏ام به كس دل نه بسته دل به من كس‏

چو تخته پاره بر موج رها ، رها ، رها ، من

‏

زمن هر آن كه او دور چو دل به سينه نزديك‏

به من هر آن كه نزديك ازو جدا ، جدا ، من !

نه چشم دل به سويى نه باده در سبويى‏

كه تر كنم گلويى به ياد آشنا ، من‏

زبودنم چه افزود ؟! نبودنم چه كاهد ؟!

كه گويدم به پاسخ كه زنده‏ام چرا من ؟!

ستاره‏ها نهفتم در آسمان ابرى

دلم گرفته ، اى دوست ! هواى گريه با من ...