بی صداتر از سکوت

چرا رفتی

قطار می رود .... تو می روی .... تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام .... که سالهای سال ... در انتظار تو

......کنار این قطار......... رفته ایستاده ام ...

و همچنان ....به نرده های ایستگاه رفته ......تکیه داده ام ....

+ یکشنبه هفتم بهمن 1386 (... به قلم ... ) پرهام ناودان های خیس فراموش می کنند خاطرات باران را ... |